Caracas imezoea giza. Kukatika kwa umeme si habari; ni ratiba. Lakini usiku huu haukuwa wa kawaida. Giza lilikuwa zito, lenye hofu, kana kwamba jiji zima lilikuwa linashikilia pumzi yake.
Mitaa iliyoelekea Ikulu ya Miraflores ilikuwa kimya kuliko kawaida. Hakukuwa na kelele za magari wala sauti za watu wa usiku. Kilichosikika ni hatua za taratibu za wanajeshi, buti zao zikigonga barabara kwa sauti ya hukumu inayokuja.
Ndani ya saa chache, taarifa ilivuja—kwanza kwa uvumi, kisha kwa uhakika:
Nicolás Maduro alikuwa amekamatwa.
Hakukuwa na milio ya risasi. Hakukuwa na mapambano ya wazi. Hakukuwa hata na hotuba ya dharura. Kilichokuwepo ni ukimya wa hatari—ule ukimya unaomaanisha kila kitu tayari kimeamuliwa.
Chanzo cha anguko lake hakikutoka Washington, wala Brussels. Kilitoka ndani ya kuta alizozijenga
mwenyewe. Walinzi wa rais—Guardia de Honor—ndio waliogeuka. Lango la ikulu lilifunguliwa bila pingamizi, msafara wa magari meusi ya kijeshi ukaingia, na ndani ya dakika 45, utawala wa zaidi ya muongo mmoja ulikuwa umekunjwa kama karatasi.
Maduro alikutwa akiwa ofisini, simu mkononi, akijaribu kuwasiliana na washirika wake wa mwisho. Lakini mistari ilikuwa kimya. Urusi haikujibu. Cuba haikupokea. Hakuna aliyekuja.
Hapo ndipo ilidhihirika: alikuwa peke yake.
Kwa mtu aliyewahi kuonekana kama “asiyegusika,” tukio hili lilikuwa fedheha ya kihistoria. Lakini anguko lake halikuwa la ghafla. Lilikuwa limetengenezwa kwa miaka.
Maduro hakuingia Ikulu kama dikteta. Alikuwa dereva wa basi, kiongozi wa wafanyakazi, mtu wa kawaida aliyepandishwa na Hugo Chávez kwa sababu ya utii wake. Lakini aliporithi nchi iliyokuwa tayari inaelekea shimoni, alichagua njia ya mkato—nguvu badala ya mageuzi.
Bei ya mafuta ilipoanguka, Venezuela ikaanguka nayo. Fedha ikapoteza thamani. Maduka yakawa tupu. Njaa ikaingia hadi kwenye kambi za jeshi. Ili kubaki madarakani, Maduro alifunga wapinzani, akadhoofisha taasisi, na kutegemea msaada wa kigeni kulinda kiti chake.
Lakini njaa haijali propaganda.
Wakati askari wanalipwa mishahara isiyotosha hata kununua mkate, uaminifu hubadilika kuwa hasira. Na pale taarifa zilipoanza kuenea kuwa Maduro alipanga kuwabadilisha majenerali wake na kuleta walinzi wa kigeni, hilo likawa tone la mwisho lililomwagika kwenye glasi iliyokuwa tayari imejaa.
Usiku wa kukamatwa kwake haukuwa mapinduzi ya ghafla. Ulikuwa hitimisho la makubaliano ya kimya kimya, ya maamuzi yaliyofanyika mbali na kamera na hotuba.
Sasa Venezuela iko kwenye njia panda hatari. Hakuna anayejua kama hii ni mwanzo wa demokrasia, au mlango wa utawala mwingine uliovaa sura mpya. Urusi na China wanapima hasara zao. Marekani inatazama bila kusema mengi. Na wananchi wa Venezuela—waliochoka, waliodhulumiwa, lakini bado wana matumaini—wanasubiri kwa hofu na hamu.
Kukamatwa kwa Nicolás Maduro si mwisho wa simulizi ya Venezuela.
Ni mwanzo wa sura mpya ambayo inaweza kuokoa taifa—au kulivunja kabisa.
Na historia, kama kawaida, inaandikwa usiku, wakati dunia imelala.
Tags:
M.I
